Blog

Achter de schermen bij ondernemer en acteur Matteo Simoni.

By oktober 25, 2018 Geen commentaren

Elke maand interview ik een ondernemer omdat ik samen met jullie benieuwd ben naar wie zij zijn achter de schermen. We zien op sociale media, TV, interviews vaak slechts een vluchtige kant van het ondernemen. De succesverhalen, de pieken, de overwinningen. Maar there’s no such thing as an overnight succes. Want we hebben niet altijd een realistisch en duidelijk beeld van wat ondernemerschap nu écht is. Het gaat namelijk nooit over één nacht ijs.

Ik ben samen met veel van mijn klanten die ondernemer/zelfstandige willen worden nieuwsgierig naar die andere kant van het verhaal:

  • Wat zijn de valkuilen of onzekerheden van het ondernemerschap?

  • Waar moet ik op letten als ik zou starten?

  • Hoe verloopt het proces in de eerste maanden?

  • Hoeveel nachten ijs dan net wél?

Ik kan deze vragen niet alleen beantwoorden, want mijn ervaring dekt niet de volledige lading. Ik heb immers maar één verhaal om te delen. Dus om op deze vragen een duidelijk en concreet antwoord te bieden ga ik aankloppen bij andere ondernemers.

Voor de oktober editie koos ik doelbewust voor Matteo Simoni. De reden? Eerder gevoelsmatig, want ik kende Matteo origineel natuurlijk enkel als acteur. Dat is dus niet ‘kennen’, obviously. Maar de goesting spettert vaak van het scherm, dus ik had het gevoel dat hij wel pastte binnen dit kader: mensen motiveren om keuzes te maken vanuit wie zij zijn, vanuit hun eigen ambities, talenten, waarden en energiedrivers.

En whaw, achteraf bleek mijn gutfeeling echt spot-on: soms hoorde ik mezelf praten als ik met mijn klanten spreek of als ik aan mensen uitleg waarom ik zelfstandige ben geworden. Ikke kei content dus met dit interview.

Ik had voor het ‘startschot’ aan Matteo kort uitgelegd wat ik doe en wat de reden is van deze behind the scenes interviews (zie hierboven). En nog voordat ik enige vraag kon stellen was hij al meteen vertrokken. Geen beginvraag dus 😊. Hier gaan we:

“Voordat je je vragen stelt, wil ik toch al even inpikken op wat je net zei over de bedoeling van dit interview. Weet je, we zijn allemaal mensen van vlees en bloed. Wie we ook zijn en wat we ook doen, we blijven mensen met kwetsuren en onzekerheden. We dromen. En als we onze droom dan effectief realiseren, voelt het niet altijd zo aan omdat we dan wel weer een nieuw doel voor ogen hebben. We stellen onze dromen steeds bij en onze doelen blijven stijgen. Maar de onzekerheid hierin blijft, wat je ook doet en welke droom je ook realiseert. Als mens blijf je dezelfde. En mensen blijven ook maar allemaal mensen.

Weet je, In de kunstwereld ben je al snel een idool, maar dat is ook maar perceptie. Mensen zien niet alle facetten. Binnenkort ben ik bijvoorbeeld 4 maanden thuis omdat ik geen projecten heb lopen.”

En hoe is dat dan voor jou?

“Dat is enerzijds kinkloppen, maar anderzijds kijk ik ook naar die 4 maanden uit want het geeft mij ruimte om andere dingen te doen. Het is een eigen keuze.”

Op wat baseer je je keuze om al dan niet mee in een project te stappen?

“Ik wil enkel nog gaan voor projecten die mij verrijken. Als ik Patser aanneem bijvoorbeeld, neem ik een groot risico om tegen de lamp te lopen want ik moet daar een Marokkaan spelen. Maar volledig in die Marokkaanse filosofie leven heeft voor mij een nieuwe wereld geopend. En dan heeft het eigenlijk niets meer met acteren te maken. Dat vind ik zo cool!

Die openbaring begon ik op te merken toen ik Marina speelde. En bij de Callboys is het ook zo gegaan. Die fitnesswereld was totaal nieuw voor mij! En dàt is voor mij belangrijk. Als je niets meer bijleert hoeft het niet meer vind ik.”

Geldt dat laatste volgens jou voor alle mensen of jobs?

“Nee, ikzelf heb dat nodig maar ik ben iemand anders niet. Ik verlang er gewoon naar.”

Waarom is die persoonlijke verrijking zo belangrijk voor jou?

“Ik heb me altijd al emotioneel competent gevoeld, maar minder competent in vakgebieden als geschiedenis enz. Ik was vroeger geen ideale student, was er altijd met 50% door. Maar ik had altijd al een grote fantasie. En dat was mijn sterkte. Zonder die fantasie had ik mijn huidige job nooit kunnen doen. Mijn vader heeft mij daar hard in gesteund. Mijn passie is mijn fantasie. Door die fantasie kan ik ook nog speels zijn. Als je af en toe terug kind kan zijn of de wereld zo kan bekijken, dan is er nog heel veel verwondering. En dat vind ik leuk. Ik ben eigenlijk niet zo beredeneerd, ik probeer van dag tot dag te leven en heb geen carrièreplanning.”

Vind je het soms vermoeiend om steeds naar die persoonlijke verrijking te streven?

“Zeker. En dat gaat soms ook gepaard met veel twijfel. Ik droom er soms ook van om wat minder creatief te zijn bijvoorbeeld. Dan had ik misschien een andere job, een groter huis, verdiende ik meer en stelde ik me minder levensvragen.”

Stellen die mensen zich dan geen levensvragen?

“Nee, natuurlijk niet. Maar in mijn werk ben ik gewoon vaak met levensvragen bezig. Je moet bepaalde rollen aannemen en je inleven in verhalen. Om dat te kunnen doen moet je bepaalde mensen soms ook vragen stellen, moet je volledig in de rollen opgaan en automatisch ga je je daardoor ook levensvragen stellen.”

… … …

Waar ligt voor jou de grens van hoever je wil gaan in jouw commitment?

“Vanochtend had ik nog een telefoongesprek met een regisseur over een film die we volgend jaar gaan doen. En ik vroeg hem of het niet volledig in het frans konden doen. Ik wil er gewoon nog meer uithalen, meer uit leren! Anders heb ik er niet veel aan. Mijn commitment verlegt zich dus altijd. Ik wil mij ook niet belachelijk maken, dus die commitment heb ik ook nodig om mijn uitdagingen aan te gaan.”

Belachelijk in welke zin?

“Als je in je blote op een podium staat, kan je maar beter maken dat je het goed doet! Je mag nadien nooit spijt hebben en denken: ik heb niet alles gegeven. Daarom is mijn commitment zo groot.

Toen ik 18 jaar was zei iemand me: Er moet een noodzaak zijn om iets te zeggen. En toen begreep ik dat niet zo goed. Maar nu wel. Voor mij is film maken iets uitdragen, een verhaal vertellen.

Toen ik voor Marina getekend had, heb ik 3 maanden in Italië gewoond. Ik wilde hier weg. Het was eigenlijk voor mezelf, het had niets met de film te maken. En door zo iets te doen zie je wat het oplevert en ontstaat er van alles omdat je uit de comfortzone treedt. Ik ga bijvoorbeeld naar Los Angeles om nieuwe gesprekken te hebben en om nieuwe mensen te ontmoeten.

Mijn ambitie en passie voor het ontdekken is groot en laat me niet los. Wat bevrijdend moet het zijn als je je ambitie zou kunnen loslaten?!”

Zou dat je gelukkig maken denk je?

“Ik zou dat nooit kunnen want dat is wie ik ben.”

Wéét jij eigenlijk wie jij bent?

“Soms wel, soms niet. Ik denk er wel vaak over na, rammel soms wat met mijn waarden. We hebben allemaal onze issues. Intern gebeurt er veel, denken we veel en voelen we van alles. Maar naar buiten toe hebben we allemaal een stem. Een stem die we intern misschien niet altijd voelen of zijn. En dan komen we terug op die perceptie van daarstraks. En trouwens, je bent vooral jezelf via anderen hé.”

Hoe bedoel je?

“Als iemand iets doet of zegt, ga ik daar op een bepaalde manier op reageren. En dan ga ik nadien denken: ik heb zo en zo gereageerd. En dat maakt dan dat je een beeld begint te vormen over jezelf. Maar daar tegenover staat dan ook het volgende. Mensen zeggen: ik heb 2 auto’s, een huis, een hond een kat en een lief. Maar doe al dat materiële weg en we zijn eigenlijk niets! Er blijft niets over. Dus je bent ook maar een optelsom van de dingen. En daarachter heerst kwetsbaarheid.”

‘Kwetsbaarheid tonen’, hoe ervaar je dat in je vakgebied?

“Vroeger dacht ik er anders over, maar ik moet daar helaas op terugkomen want mensen zijn soms hard voor elkaar. Waarom hebben ze maskers op? Waarom zijn ze niet altijd eerlijk? Ik vind dat zo belangrijk! Al mijn vrienden zijn zo, ik kies hen daar ook bewust voor. Anders laat ik ze niet zo dicht komen. Ik heb daarom ook echt nood aan diepgaandere, zeg maar menselijke gesprekken.”

… … …

Je zei daarstraks tussendoor even dat je eigenlijk geen BV wil zijn. Maar je bent er toch ingerold, hoe ga je er dan mee om?

“Niet. Ik laat me er niet door doen en ik doe wat ik ervoor ook deed, ik wil me niet inhouden. Ik ga nog naar festivals, doe met mijn vrienden wat ik vroeger deed en probeer er niet naar te handelen. Ik heb er ook geen probleem mee. En de Iphones en smartphones die erbij komen kijken, die neem ik erbij.”

Als je op zich geen BV wil zijn, hoe ga je er dan mee om als mensen je herkennen?

“Ik vind dat eigenlijk niet vervelend. Dat is eigenlijk ook een stukje erkenning. Het is best wel fijn als mensen zeggen: hé, die film vond ik echt heel goed! Ik heb zelfs ergens een angst dat dat ooit stopt. Voor mij gaat dat over een stukje gerespecteerd worden.”

Heb je dat zelf in de hand?

“Je hebt je leven zelf in handen vind ik. Bij het acteren kan je ook in overkill gaan door alles aan te nemen en elke dag op tv te komen. Maar het risico bestaat dan wel dat mensen je beu gaan worden. En dat wil ik niet. Ik wil blijven werken vanuit een passie.”

Van passie gesproken, wat zijn jouw andere passies?

“Surfen. Ik vind surfen heerlijk en ga vaak op zoek naar de beste plekjes. Het is mijn passie en het zet alles in een ander perspectief. Soms fantaseer ik met mijn vriendin om naar Costa Rica te verhuizen en daar een surfbar te openen. Want in België moet ik niet blijven voor het geld.”

Je hebt wel meer jobs die mensen vooral doen uit passie eerder dan voor geld. Ik hoor het vaak bij mijn klanten die leerkracht zijn bijvoorbeeld.

“Ik wilde vroeger altijd leerkracht worden! Dan hangen de mensen aan uw lippen en kan je ook verhalen vertellen, zalig. Dat is zoals toneel spelen, dat is ook zo iets.”

Zou je meer toneel willen doen?

“Toneel moet je drie jaar op voorhand vastleggen in je agenda. En dat is momenteel gewoon niet haalbaar. Bij film is dat soms drie dagen op voorhand! Dan bellen ze en zeggen: we gaan morgen filmen. Dat is veel meer ad hoc en daar ben ik dolblij mee. Maar ik mis wel het nostalgische van toneel. Maar goed, je maakt keuzes en daar bouw je op verder.”

Als ik naar je volledige verhaal luister, merk ik tussen de lijnen door dat je met heel wat gedachten of onzekerheden zit, klopt dat?

“Ja. En dat is ook nodig want het zorgt ervoor dat ik creatief kan zijn en blijven.”

“Vaak hebben we heel goede ideeën maar werken we ze niet uit omdat we er onzeker over zijn of niet durven springen.”

Hoe doe je dat dan?

“Door hard te werken. Door je onkunde groei je ook, die brengen je het verst. Ik heb zo ooit in een documentaire gezien hoe Marina Abramovic (een Servische kunstenares) les gaf. Zij kwam de klas in en zei: Schrijf 2 ideeën op. En als je dat gedaan hebt, leg je je beste idee op tafel en je minst goede idee leg je weg. De dag nadien moesten we hetzelfde doen. Na een maand zei ze: Neem nu alle papiertjes die je initieel had weggelegd en dus had gezien als de minst goede ideeën, en leg ze samen. Dàt zijn de ideeën die we gaan aanpakken.

En dat is net de essentie: vaak hebben we heel goede ideeën maar werken we ze niet uit omdat we er onzeker over zijn of niet durven springen. Maar eigenlijk zijn het net dié ideeën waar we op zouden moeten verderwerken. En dat probeer ik te doen.”

Fantastisch, het verhaal van die papiertjes. Misschien moet ik ook een dergelijke oefening met mijn klanten invoeren 😊!

Ik wil ontroeren, laten lachen, blij maken.

Wat is jouw grootste angst als ondernemer?

“Als ondernemer maakt het mij minder uit, financieel mag ik morgen failliet gaan want dat is niet mijn grootste prioriteit. Hoewel de zakenman in mij wel steeds meer naar boven komt. Maar de reden waarom ik dat zeg is dat acteurs of andere artiesten zich eigenlijk niet te veel zouden moeten focussen op het ‘ondernemerschap’. Want de essentie is spelen, en daar ga ik voor. Ik wil ontroeren, laten lachen, blij maken. Ik ben heel bang om niet meer te kunnen spelen. ik zou niet weten waar ik met mijn energie naartoe moest! Als we op de set staan, zijn we ook tussen de takes door aan het acteren, grappen maken, enz. En dat is fantastisch, maar ook intens. Als ik na een draaidag thuiskom ben ik helemaal kapot, maar zo voldaan.”

Stel dat je niet meer zou spelen, wat zou je dan doen?

“Ik zou naar Costa Rica gaan en daar die surfbar openen. Daar gaat het niet om goed gevonden worden.”

Voel je die druk nu wel dan?

“Ik ga antwoorden met een metafoor die van Dora van der Groen komt: een bakker die brood bakt hoopt dat de mensen tot achter de hoek in de rij staan. Stel dat zijn brood te weinig zout bevat en hij krijgt daar commentaar op, kan hij aanpassingen doen om zijn brood te verbeteren. De bakker die dus heel zijn ziel steekt in zijn brood krijgt uiteindelijk commentaar op zijn brood en niet op hemzelf. En daar ligt het verschil met ons. Wij als acteur zijn een beetje dat brood. En dat maakt het soms wel heftig. Als je dat zou kunnen loslaten, dat zou heerlijk zijn.”

Dat begrijp ik helemaal, dat hebben wij als coach ook. Feedback komt dan heel anders binnen.

“Inderdaad.”

Alles zet zich als je naar uzelf kijkt en van daaruit werkt.

Nog een laatste: wat is jouw tip voor mensen die zelfstandige of ondernemer willen worden?

“Ga op zoek naar wat je gelukkig maakt, onderzoek wat je goed kan en wat je ermee kan doen. Alles zet zich als je naar uzelf kijkt en van daaruit werkt. Waar ben IK goed in? Wat kan IK goed? Ontdek je eigen talenten, ontdek jezelf. En maak geen keuzes op basis van wat anderen van je zouden denken of vanuit verwachtingen. En als je er 10 jaar over doet om jezelf te vinden, je passies of talenten is dat helemaal OK. Ga desnoods op reis, ga op ontdekking. We zijn allemaal geboren met een talent en er is altijd een uitweg.”

… … …

Fantastisch bedankt Matteo voor dit openhartige, oprechte gesprek. Er staat content in die vele mensen kan inspireren en motiveren. Bedankt voor je kostbare tijd en je enthousiasme.

… … …

Als je dit interview leest, dan weet je wat je kan verwachten tijdens mijn coachingsessies. Ik ben het project GOESTING opgestart vanuit de optiek dat we allemaal gedurende ons leven een toren bouwen: elke keuze die we maken of doelen die we stellen zijn bouwblokjes. Maar wat ik merk is dat die toren soms instabiel is wegens instabiele fundamenten: omdat mensen vb. keuzes maken vanuit verwachtingen, vanuit een gouden kooi, vanuit wie ze denken te moeten zijn ipv wie ze écht zijn, enz. En met de coaching binnen het GOESTING-traject ontwikkel je een steengoed fundament door te werken rond jouw talenten, waarden, energiedrivers, drijfveren enz.

Vanuit de inzichten die je opdoet kan je vervolgens je toren stabiel verder opbouwen door keuzes te maken vanuit wie jij bent en wat jij wil.

Wil je een vrijblijvend intakegesprek inplannen? Ik ben maar één klik verwijderd.

ANDERE INTERVIEWS

Volg Rise HR op Facebook en Instagram voor nieuwe updates, posts en artikels rond persoonlijke ontwikkeling.

Groetjes, Anne-Sophie

Laat een bericht achter