0

Ik wilde op mijn website ‘Over ons’ herschrijven ter voorbereiding van een nieuwe website, maar mijn handen hebben me iets anders doen schrijven. En ik weet niet waarom juist, maar ik deel het graag met jullie.

Rise HR, het voelt aan als mijn space, mijn eigenheid, mijn spiegel. Hierbinnen doe ik de dingen waar ik in geloof, waar ik voor sta en waar ik me goed bij voel.

Nu ik dit schrijf, dwalen mijn gedachten al af: Anne-Sophie, doe  iets nuttigs. Ga sporten. Wat heeft de buitenwereld hier nu aan? Geen kat die dit gaat lezen.

Mijn gedachten zeggen me om mijn computer weg te leggen, mijn sportzak te pakken (want dit staat eigenlijk op de planning) en te vertrekken. Maar ik luister eigenlijk te veel naar mijn gedachten. Die houden me altijd in het gareel. Maar ik wil eigenlijk niet in het gareel lopen. Want daardoor doe of zeg ik niet altijd de dingen die ik wil zeggen of doen. En dat ga ik vanaf nu dus ook niet meer doen. Het zoveelste voornemen, daar ben ik ne krak in. Maar, ik houd ze meestal ook wel vol. Dus heb ik zonet mijn computer gepakt, ben ik in de zetel gaan zitten met mijn voeten op tafel. Sporten doe ik straks wel. En ik heb keiveel goesting om dit artikel te schrijven. En als niemand het leest? Mijn gedachten spreken weer.

Tot drie weken geleden heb ik naast mijn job als loopbaancoach een project proberen te starten rond behoud en motivatie van personeel. Ik richtte me naar bedrijven en had een mooi concept klaar. Maar toch, het zat niet goed. Het voelde niet goed, ik was niet in mijne sas. Ik was (en ben nog steeds) overtuigd dat er nog veel werk is rond motivatie en behoud van personeel. Het is pijnlijk om te merken dat zo veel mensen ontevreden of ongelukkig zijn in hun job. Dit zie ik door mijn ervaring als recruiter, loopbaancoach en HR consultant, maar ik ervaar dit ook in mijn omgeving. Mensen praten vaak over hun werk. En diegenen die met passie en enthousiasme spreken over hun werk en werkgever, zijn de enkele gelukkigen. Ik vind dit zo spijtig voor henzelf, hun omgeving en hun werkgever, dat ik hier mijn werk van wilde maken. Maar nogmaals: mijn aanpak en communicatie voelde niet goed dus stak ik het even in mijn frigo.

Tot ik op de nacht van 28 september nacht wakker werd met een ingeving en massaal veel ideeën. Ik werd wakker om 2.00 en kreeg de slaap niet meer te vatten. Klaarwakker was ik. 5u later ging mijn wekker af, en zat ik nog steeds te schrijven in de zetel. GOESTING was geboren.

Ik wil zoveel leuks doen met GOESTING. Ik weet nog niet waartoe het zal leiden (ik zit nog in testfase) en ik zal waarschijnlijk nog vaak tegen de muur botsen. Maar ik zal blijven botsen als dat nodig is om te geraken waar ik wil geraken.

Ik geloof in een concept waar ik mensen kan motiveren om te leven met goesting en naar hun eigen waarden. En het zou al helemaal fantastisch zijn als ze ambassadeur worden van hun eigen goesting. Want goesting is aanstekelijk. En dat vleugje positivisme wil ik door de lucht laten zweven. Wordt het te wollig? Die laatste zin toch zeker wel, maar weet niet hoe het anders te verwoorden. Ik ben eigenlijk niet zo goed in schrijven, ik laat normaal gezien mijn teksten altijd door mijn zus en vriend lezen. Maar niet vandaag.

Nu, naast het feit dat ik met Rise HR mensen zal begeleiden naar meer goesting, wil ik ook een ruimere bijdrage leveren. Hoe? 1. Mensen stimuleren om iets positiefs te doen voor hun omgeving. Een compliment geven, spreken met iemand op de bus, een cake bakken voor iemand die het moeilijk heeft… Want zelf iets goed doen, kan deugd doen. 2. Bijdragen aan de continuïteit van mens en maatschappij door duurzaam ondernemen. Nu komt de geitenwollensok weer naar boven. Maar ik wil met Rise een actief MVO-beleid voeren. Dit moet de volgende maanden nog geconcretiseerd worden, maar de eerste stappen zijn reeds gezet.

Ik kijk er alvast keihard naar uit om samen met anderen te werken rond hun goesting.

Dit artikel schrijven deed deugd. En ik word wat zenuwachtig bij de gedachte dat ik het zodadelijk ook online wil/zal zetten. Maar ik ga het gewoon doen. Gewoon doen, het antwoord van mijn vader op al mijn twijfels vroeger, en het beste cadeau dat hij mij ooit kon geven.

En nu is het tijd om te gaan sporten.

Tot binnenkort.

Anne-Sophie

Laat een bericht achter